FacebookTwitterYoutube
Sport Europe


Ook in 2008 vertrok vanuit Kampen een sportdelegatie waaronder twaalf Kampenionners naar Pápa (Hongarije) om daar deel te nemen aan de Mini-Olympiade. Het werd een geslaagde trip, zowel qua resultaten als qua sfeer, omgang en gezelligheid.

 


Dit jaar was de delegatie groter dan de laatste jaren. Liefst 41 sporters vertrokken richting Pápa, één van de partnersteden van Kampen. Daarnaast gingen nog eens 20 begeleiders mee. Dat aantal lijkt wellicht veel, maar een aantal verenigingen had vrij jonge kinderen bij zich. Bovendien is het aantal begeleiders inclusief de delegatieleiding: Alice Ringenier, Gerard Wessels en Jan Ringenier. Lex Smies, normaal gesproken de delegatieleider, was dit jaar verhinderd. Hij is geopereerd aan zijn beide ogen en kon niet mee vanwege enkele nabehandelingen. Vandaar dat men uitkwam bij ondergetekende; enerzijds omdat ik al een groot aantal malen van de partij was en anderzijds omdat ik bij de gemeente Kampen werk. Gelukkig was Gerard Wessels bereid om assistentie te verlenen. Maar hierop kom ik later nog terug.

Die 61 personen waren afkomstig van vijf verenigingen:
  1. Lay Back (Basketbal): 8 personen
  2. IJTC (tennis): 6 personen
  3. KJLTC (tennis): 7 personen
  4. Deltasteur (zwemmen): 27 personen
  5. Kampenion (tafeltennis): 12 personen, incl. leiding delegatie (3 personen)

Daarnaast waren er nog drie personen die de afgelopen jaren als begeleider met judo naar Pápa zijn gegaan, die er dit jaar voor gekozen hebben om met het vliegtuig naar Budapest te gaan en met een huurauto verder te reizen. Zij wilden niet het risico nemen dat de bus vol zou zijn. Dat geeft wel aan hoe leuk zo'n trip naar en verblijf in Pápa is.

Namens Kampenion waren de volgende personen van de partij: Anja Ringenier, Jentine Ringenier, Niels Alberts, Ivan Hollander, Ton Ringenier en Gertjan Wessels. Als begeleider / toerist gingen mee: Martijn Haanappel, Ralph Trip en Simon van der Woude. Tenslotte maakten de Kampenionners Alice Ringenier, Gerard Wessels en Jan Ringenier de trip mee als leden van de delegatieleiding.

Op donderdagavond 12 juni om 22.00 uur was het dan zover. Het vertrek met de bus vanaf het Burg. Berghuisplein. Maar &&&& hier ging het nodige aan vooraf. Vorig jaar constateerden we dat de delegatie klein was en dat het leuk zou zijn om met een grotere naar Pápa te gaan. Natuurlijk gaat zoiets niet vanzelf; daarin moet de nodige tijd en energie worden gestopt. Zonder anderen te kort te willen doen, wil ik hier twee namen van personen noemen die de handen fors uit de mouwen hebben gestoken: Lex Smies en onze Gerard Wessels. Dankzij hun inspanningen gingen we dit jaar inderdaad met een grotere delegatie naar Pápa. Sterker nog, de Kamper delegatie was de grootste. Bravo !!!

De heenreis verliep voorspoedig. Na enkele busstops kwamen we tegen 14.30 uur in Pápa aan. We reisden ditmaal met GEBO Tours en de chauffeurs waren Guido en Sjoerd. Na aankomst kostte de indeling van de kamers nogal wat tijd. Achteraf concludeerden Gerard en ik dat we er verstandiger aan hadden gedaan als één van ons de plichtplegingen met Boros Katalin (gemeente Pápa) had gedaan en de ander zich had bemoeid met de kamerindeling. Nu hielden wij ons beiden bezig met die plichtplegingen , terwijl de Hongaarse conciërge van het internaat de anderen heel vriendelijk al naar boven dirigeerde. Het aantal slaapplaatsen was precies afgestemd op het aantal van de delegatie, maar natuurlijk is daar het onderscheid jongens en meisjes. En die wilden we graag gescheiden houden. Uiteindelijk hebben Gerard en ik meneer de conciërge om een extra kamer gevraagd waarmee het probleem was opgelost. Hier hebben we weer van geleerd zullen we maar zeggen.

Om 17.30 uur was er de onvermijdelijke technische bespreking , zeg maar de voorbespreking met het oog op de sportontmoetingen die op zaterdag zouden plaatsvinden. Hoewel, dit gold niet voor iedereen, want de begeleiders van Deltasteur kregen te horen dat er niemand van de zwemorganisatie was en dat die bespreking s zaterdags voorafgaande aan de wedstrijden zou worden gehouden.
Namens Kampenion waren Alice, Gerard, Simon en ondergetekende van de partij.
Dit betekende een weerzien met vader en dochter Dudás. Dochter Eszter studeert Duits met Nederlands als bijvak. Ongelooflijk hoe goed zij de Nederlandse taal verstaat en &.. spreekt. Dat maakte het voor ons natuurlijk een stuk eenvoudiger om ons verstaanbaar te maken, ook al redden wij ons prima met Duits en Engels. That s for sure.

Na de bespreking werd om 19.00 uur op het plein de officiële opening van het weekend gehouden. De delegatieleiders werden uitgenodigd om een paar woorden ter begroeting te spreken. Ik deed dat namens Kampen in het Duits. De heer Horvath Peter vertaalde dit in het Hongaars. En ja hoor, ik kreeg een staande ovatie. Al moet ik er wel eerlijkheidshalve aan toevoegen dat iedereen op het plein al stond.
Aansluitend aan de officiële opening ging een groot aantal in optocht richting de plaats waar de burgemeester van Pápa, de heer Kovacs Zoltan, de vertegenwoordigers van de delegaties ontving.

Anderen zetten voet richting sportcafé Arena om daar de wedstrijd Nederland Frankrijk te gaan bekijken op een groot scherm. Dat werd een avond om niet snel te vergeten. Wat een wedstrijd, wat een sfeer. Veel van de leden van de Kamper sportdelegatie waren van de partij, natuurlijk vooral in het oranje gekleed. Niet lang na de wedstrijd vertrokken de meesten naar het internaat waar we verbleven. De busreis die veel van ons niet-slapend hadden meegemaakt had zo zijn tol geëist.

De volgende morgen zou de Mini-Olympiade om 9.00 uur worden geopend. De bus haalde ons om 8.45 uur op. De opening vond plaats in de fraaie sporthal. Burgemeester Kovacs was één van de sprekers en zoals vrijwel ieder jaar ontbraken ook nu de dansmariekes niet. Na de opening omstreeks 10.00 uur werden vrijwel alle sportwedstrijden gehouden, met uitzondering van het tafeltennis. Het tafeltennis stond namelijk voor 14.00 uur op het programma. Dat hield in dat alleen de Kampenionners met de bus teruggingen naar het internaat. Vijf van de zes Kampenionners die s middags in actie zouden komen, gingen vanaf 10.00 uur een balletje slaan. Jentine liet dit aan zich voorbij gaan. Zij had duidelijk last van haar rechter voet die behoorlijk dik was. Martijn balde in haar plaats mee om toch nog een even aantal te hebben. Ralph, Simon en ondergetekende genoten in het zonnetje van de rust.  Nou ja, rust. Vooral Ralph kreeg bezoek van Hongaars ongedierte. Wat zou daar toch de reden van zijn geweest? Alice, Jentine en Gerard gingen nog even de stad in om wat inkopen te doen. Daarna vond onze Gerard het leuk om na terugkomst nog even bij de andere sporters te kijken. Hij bezocht wedstrijden van de tennissers en de zwemmers. Leuk dat Gerard dit deed, want daarmee deed hij min of meer hetzelfde als Lex Smies die dit als delegatieleider ook vaak deed. Gerard nam zijn taak als lid van de delegatieleiding dus heel serieus. Daarop benoemde Jan hem dan ook vrij snel als de enig ware delegatieleider . Maar Gerard was nog niet echt overtuigd. Vooraf was afgesproken dat ondergetekende delegatieleider zou zijn met Alice en Gerard als assistenten; dit als achtergrondinformatie.

Na tussen de middag wat te hebben gegeten gingen we richting het toernooi dat overigens dit jaar in het eigen internaat werd gehouden. Het gebouw waarin het tafeltennistoernooi jaarlijks met uitzondering van vorig jaar wordt gehouden, wordt namelijk verbouwd. Even na 14.00 uur gingen de wedstrijden van start. Al vrij snel bleek dat het niveau van de spelers van de andere delegaties wat minder was dan andere jaren. Opvallend was het dat er een aantal meisjes van de partij was die wel een behoorlijk niveau hadden. Maar die kwamen wij helaas niet of nauwelijks tegen. Althans, de jongens dan. Dit was jammer, omdat zij het niveau nog hadden kunnen opkrikken.
Er werd ditmaal in vier groepen gespeeld:
  1. jongens en meisjes; alle leeftijden
  2. meisjes; alle leeftijden
  3. meisjes; < 01-01-1993
  4. jongens; < 01-01-1993

Bij de jongens (alle leeftijden) wisten Gertjan, Ivan en Ton zich te plaatsen voor het hoofdtoernooi. Alle drie deden dat heel overtuigend. Gertjan kwam met het leukste verhaal terug van een partij. Hij wilde tossen en deed beide handen onder de tafel. De tegenstander dacht dat Gertjan de tafel wilden verplaatsen en was graag bereid om hem even te helpen. Is dat komisch of is dat niet komisch? Aan de andere kant zegt dat natuurlijk wel iets over die speler. Gertjan, Ivan en Ton wisten zich alle drie te plaatsen voor de halve finales. Een Hongaar completeerde het drietal. Ivan trof de Hongaar en Gertjan had de ondankbare taak om Ton uit de finale te houden. Ivan was deze dag erg sterk op dreef en won zijn partij simpel in drieën. Gertjan en Ton speelden geen geweldige wedstrijd. Maar Gertjan bleef goed op de been tegen Ton die natuurlijk favoriet was. Uiteindelijk wist Ton met 3 1 te winnen. En dat betekende dat Ivan en Ton elkaar in de finale troffen. Op zich een mooi affiche: de afscheid nemende Ton tegen de aanstormende Ivan. Beide spelers maakten er een mooie finale van. De meer ervaren Ton leek de partij in drieën te gaan winnen, hoewel de verschillen niet groot waren. Maar Ivan legde zich - terecht - niet bij de nederlaag neer. Hij pakte de derde game en wist daarna ook de vierde te winnen. Ineens leek Ivan de favoriet voor de eindzege te zijn. Hij won niet alleen de derde en vierde game, maar was ook nog eens fitter. Toch gaf de ervaring alsnog de doorslag. Ton ging anders spelen. Niet meer op tempo, maar juist langzamer. Ivan, die voorheen de snelheid van Ton gebruikte, moet nu zelf snelheid maken en dat hield in dat hij meer risico s moest nemen. Ton pakte vanaf het begin een ruime voorsprong. Hoewel Ivan nog sterk terugkwam, was het Ton die de partij wist te winnen. Maar het feit dat Ivan winstkansen had, is een compliment op zich. Heel knap. Ton slaagde er dus in om bij zijn laatste deelname zijn doel het winnen van Pápa te verwezenlijken. Vanzelfsprekend was Ton daarmee ook beste buitenlander.
Niels wist zich als enige niet te plaatsen voor het hoofdtoernooi, maar in het verliezerstoernooi was hij duidelijk te sterk. Hij schreef dit dan ook op zijn naam.

Hoe de organisatie omging met de meisjes in de toernooien was voor zowel deelnemer als begeleiders moeilijk te volgen. Duidelijk was wel dat Anja tweede werd in het toernooi voor meisjes die op of na 1 januari 1993 zijn geboren.
In het algemene toernooi dat Ton wist te winnen won Jentine heel keurig één partij, zij werd daarmee de beste buitenlandse en ontving daarvoor een oorkonde. Het feit dat Anja meer partijen won, deed daar kennelijk niets aan af. En ja, maak je maar eens verstaanbaar tegenover vriendelijke mensen die 7½ woorden Duits spreken. Bovendien weet je tijdens het toernooi niet hoever men is en wie er nog wel en wie er niet meer moeten spelen. Je laat je dus überrasschen; soms positief en soms negatief.

Het jongenstoernooi voor spelers die na op of na 1 januari 1993 zijn geboren, werd een prooi voor Ivan. Zonder noemenswaardige tegenstand bereikte hij de finale. Daarin leek hij dan behoorlijk tegenstand te krijgen, want de Hongaarse speler dezelfde als die hij in het overall toernooi in de halve finale zou ontmoeten leek een behoorlijk balletje te kunnen slaan. Tegen Ivan kwam hij er eigenlijk geen moment aan te pas. Met 3 0 zette Ivan de Hongaar opzij waarmee hij beslag legde op de eerste plaats. Wat ook weer apart was, is het feit dat Ivan en de Hongaarse speler elkaar dus zowel in de halve finale van het overall toernooi tegenkwamen als in de finale van het toernooi voor spelers die geboren zijn na 31 december 1992. De organisatie meldde dat de (eerste) wedstrijd tussen beiden gold voor beide toernooien. Dat hoorden wij achteraf en het was dan ook een verrassing.

Op verzoek van de organisatie werd na afloop van het toernooi nog een partij gespeeld tussen de winnaar bij de meisjes een Hongaarse en de winnaar bij de jongens: Ton. Aangezien ik zelf met dank aan Simon - werd uitgedaagd door een Hongaarse kruising tussen Arie Hup en Fedli Öztürk , heb ik die partij niet kunnen volgen. Ik begreep dat Ton met 0 2 achterkwam. Coach Simon sprak Ton vervolgens even aan op zijn eergevoel en dat bleek te werken. Ton won vervolgens drie games op rij en won de partij dus alsnog. De Hongaarse was gematigd tevreden . Hoe ik het er heb afgebracht? Dat is hier niet relevant. Nou vooruit dan; we hebben vijf games gespeeld en &&. ik verloor die alle vijf. Achteraf liet Fedli Hupvacs mij zijn batje zien en ja hoor, meneer speelde met een antirubber. En ik ben nu eenmaal anti antirubber. Maar alle gekheid op een stokje, we hebben even leuk staan ballen. Volgend jaar laat ik me niet weer verrassen!

s Avonds ging een aantal van ons weer naar sportcafé Arena om een voetbalwedstrijd te bekijken. Anderen gingen naar het gebouw van de Italianen om daar de internationale avond te beleven. Internationaal wat eten betreft, want er werd Italiaans, Duits, Hongaars en Roemeens eten geserveerd. Het eten was heerlijk en de avond lang. Zij vloog voorbij, wat natuurlijk een goed teken is. Onze Gerard kweet zich ook deze avond weer prima van zijn taak als delegatieleider. Hij nam voor iedereen tijd en had voor iedereen een vriendelijk woord. Ook al is het enkelvoud hier wat ongelukkig gekozen.

Op de terugweg we waren bijna bij het internaat kreeg ik een telefoontje met de mededeling dat één van de zwemsters een gat in haar hoofd had. Er was een kussengevecht gehouden waarbij men niet in de gaten had dat in één van de kussens een digitale camera zat. Heel pijnlijk. Moeder Bosman één van de begeleiders van Deltasteur die in het bezit is van een EHBO-diploma, leek het verstandig om hier een arts naar te laten kijken. Een wijs advies en dus heb ik rond middernacht Boros Katalin nog gebeld en zij was binnen een kwartier paraat om zwemster Heleen, begeleider Bianca en &.. onze Gerard naar het ziekenhuis te brengen. Gelukkig viel het mee en was het drietal vrij snel terug. Ook hier handelde Gerard dus weer als een ware delegatieleider. Petje af!

Ook deze zaterdagavond was vrijwel iedereen bijtijds in het internaat terug en gingen de meesten op tijd pitten.

De zondag kon een ieder naar eigen goeddunken besteden. Gerard en Martijn kozen ervoor om met de tennissers en zwemmers naar het Balatonmeer te rijden. In tegenstelling tot andere jaren werd ditmaal gekozen voor Siófok aan de zuidkant van het meer. En dat was een succes volgens delegatieleider Gerard. De anderen maakten er een relaxed dagje van. s Morgens was er het onvermijdelijke voetbal. Maar omdat we slechts met ons zessen waren, deden we ditmaal geen partijtje. Verder bracht goede vriendin Tükör Enikö ons ook dit jaar weer een bezoek en we hebben de dag verder leuk doorgebracht. Wij hebben Enikö zes jaar geleden leren kennen toen ik voor het eerst naar Pápa ging en zij als tolk (Engels) de Kamper sportdelegatie enkele dagen begeleidde.

En zo was ook de zondag al weer voorbij. We stonden voor de keuze of nog even een paar uurtjes pitten, of maar opblijven en hopen dat je in de bus wat sneller in slaap zou vallen. Op maandagmorgen in alle vroegte (5.00 uur) vertrokken we weer richting Kampen. Net als de heenweg verliep op deze reis voorspoedig. Na enkele busstops o.a. voor een maaltijd in Hünxe kwamen we om 21.15 uur weer op het Burg. Berghuisplein in Kampen aan. Moe maar zeer voldaan zoals dat zo mooi heet. In de bus sprak Gerard nog een paar mooie slotwoorden, daarmee nog maar eens bevestigend dat er maar één persoon in aanmerking kwam voor de functie delegatieleider. Klasse Gerard!

Tenslotte bedank ik iedereen voor de leuke trip naar Pápa. Er is vrijwel geen wanklank gevallen. Chapeau!


Jan Ringenier